l2id's profile::: $eN$!t!Ve :::PhotosBlogLists Tools Help

Blog


    December 29

    หยุดยาวแล้ว ^^

    วันนี้สอบเปนวันสุดท้าย2วิชา เลข กับ ฟิสิกส์ เหงข้อสอบปุ๊บแทบร้องไมมันยากงี้ว้า
    แต่ก้ช่างมันรีบทำรีบออกแบบสบายจัยก้10โมงก่าๆก้ไปเซนทัลอะ
    ก้ไปกินไดชม.ก่าทั้งร้านมีแต่ รร เรา ครองร้านซะงั้น
    แล้วก้ไปดูหนังต่อไปดูนาเนียก้จองรอบ3โมงไว้ก้หาไรทำเรื่อยเปื่อยรอเวลาดูหนัง
    ก้มีกิจกรรมเด็ดก้คือหน้าห้องน้ำชั้นโรงหนังมีที่วัดพลังหมัดก้หมัดละ10บาทอะ
    ก้หมดไปประมาน80บาทต่อไป8หมัดกว่าแรงแค่9147สถิติมัน9273มีไอพัดต่อยเกือบทำลายสถิติของเดกหอวัง
    เล่นไอนี่แล้วหนุกมากเปนการระบายที่ดีมากเลย
    แล้วก้ไปร้องเกะกันร้องกันชม.ก่ามั่งไอเต่าจ่าย555+
    ร้องจนเสียงแหบเสียงแห้งมันมากเยย
    แล้ววันนี้ก้ม่ายมีรายแล้วอะ
    ปีใหม่ปีนี้ขอให้คนที่มาเม้น มีฟามสุข มากๆมีวรรณะ สุขะ พละ นะค้าบ 555+
    -*-
    December 04

    ก้ไม่ได้มีอาราย

                                                                                                ย้าก!!!
    วันหยุด3วันก้ไม่ได้ไปไหนเลยเส้าT_Tอยุ่บ้านทั้งวันเซงมาก
    รุสึกว่าหน้าหนาวปีนี้จะหมดแล้วนะเหงหนาวแค่3วันก้ร้อนเหมือนเดิม -*-
    อย่าจัยร้อนตามอากาดซะละ อิอิ  ว่าแล้วก้
                                                            " LET's Take A walk "

    เราเคยล้ม...และเคยเจ็บมาก่อน

    แต่ทุกครั้งที่ล้ม...หัวเข่าเราก็หนาและทนได้

    ล้มครั้งต่อไป...แม้ใจเหนื่อยอ่อน...แต่จะเจ็บน้อยกว่าเดิม

    หลายคนเลยพูดว่า..เจ็บที่สด..คือเจ็บครั้งแรก...

    เพราะเป็นครั้งแรก...ที่เรารู้จักความ"เจ็บปวด"

    เมื่อสัมผัสกับมันแล้ว...ครั้งต่อๆมาก็จะเริ่มชินกับมัน

    เหมือนเราเดินอยู่ในความมืด...เข้าไปครั้งแรกเราจะสัมผัสกับ"ความกลัว"

    และเมื่อยืนอยู่สักพัก...สายตาของเราจะพบกับ"ความสว่าง"

    หากคุณ...ยังเดินอยู่โดยมีใครรองรับ....โอบอุ้มอยู่ตลอดทาง

    ลองเดินโดยลำพังบ้าง....ในช่วงที่หัวใจยังเบิกบานกับสิ่งรอบข้าง

    เพราะความตื่นเต้นระหว่างทาง....จะทำให้คุณลืมเจ็บ...ในยามล้ม

    และกล้าที่จะลุก...แล้วเดินต่อไป

    แต่หากคุณยังไม่เคยเอาหัวเข่าสัมผัสพื้นดินมาก่อน

    แล้วต้องมาล้มโดยลำพัง.....ในวันที่หัวใจอ่อนแรง อ่อนล้าเต็มที

    แค่เพียงครั้งเดียว....คุณก็ เจ็บ...จนเกินกว่าจะก้าวเดินต่อ

    พื้นดินอาจกลายเป็นเพียงพุ่มหญ้า...ถ้าหัวเข่าเรากล้าแข็ง

    แต่มือที่คอยรับเราอยู่ตลอดเวลา....อาจกลายเป็นก้อนหิน

    ที่จะทำให้หัวเข่าเราเจ็บ...และปวดได้นาน...แม้แผลจะหายนานแล้ว